domingo, noviembre 08, 2009

La tarta



Ya veis que no exagero cuando digo que siempre se está riendo, es alegre y muy feliz, motivos para ello tiene ya que estaba rodeada de las personas que más la quieren: la bisabuela, los 4 abuelos, tios y primos.

Sus papis me dijeron que a la hora del baño se enfurruñó algo porque no queria que le "desmaquillaran " los ojos, asi me gusta corazón que seas coqueta desde bien pequeña (mami no me riñas). Hoy al despertar ya ha pedido el estuche para " decorarse". No te preocupes que para el fin de semana próximo vendrás a dormir aqui y ya te daré yo unas clases de pintura facial aprovechando la ausencia de los papis, pero solamente para jugar en casa y para divertirnos. También podrás lavar el pelo a tu barbi ¿vale?

Un besito grandísimo para los dos.

Cumpleaños de Catuxa y del abuelo Manu




Ayer celebramos el 4º cumpleaños de Catuxa y el 64º del abuelo Manu, esta princesa le hizo ese regalo a su abuelo: nacer el mismo día.

La niña estaba algo nerviosa porque no paró de abrir regalos: una muñeca Barbi, cuentos, un estuche de maquillaje, podeis observar en la foto como lleva los ojos maquillados haciendo juego con otro regalo que lleva puesto, unas catiuskas, ropa... es muy presumida ¡me encanta! y no paraba de pintarse los labios y los ojos, peinaba y ponia trenzas a la muñeca, reia todo el tiempo.

¡Era su día! y se lo pasó muy bien. Los mayores nos dedicamos a saborear la exquisita merienda que prepararon sus papis regada con nobles caldos.

Los primitos hablaban en su idioma y seguramente se entendian bien.

A continuación va otro post con la tarta y Catuxa con sus papis.

¡Y que cumplas muchísimos más preciosidad!

domingo, noviembre 01, 2009

Seica chegou o outono

Onte, con outubro esmorecendo, despois de deitar aos rapaces papi e mami gozamos dunha cea no porche. Robaliza ao forno, exquisita, e despois da sobremesa un bo gin tonic escoitando música. Todo isto en manga curta, xa que tiñamos por riba de vinte graos. ¡Incrible, a poucos minutos de chegar novembro!.

Pero hoxe seica a realidade chegou de súpeto. Seis graos menos de temperatura, vento e choiva. Tarde caseira cos rapaces, pois. E mami tivo a brilante idea de facer uns churros para mollarmos no chocolate. ¡Que tarde máis axeitada para estrear a churreira que nos trouxo a avoa Susa xa hai algún tempo!

Polo visto, Catuxa estaba de acordo.



miércoles, octubre 21, 2009

¡ Los escolares !

Esta tarde hemos ido a buscar a los dos hermanos a la parada del bus escolar ( gracias a las gestiones de mami es la misma para los dos a pesar de ser distintos coles ) , los niños no lo sabian y cuando nos han visto se han puesto muy contentos y nosotros orgullosos y felices.
Catuxa nos ha contado su jornada :" he tenido balet y me han enseñado gimnasia , tambien sé que las hojas que se ponen amarillas se caen porque son caducas y las que no caen son perennes"y yo ¿ Quéeee ? . Un amor de niña y superespabilada.
Paulo contento y risueño , me llama Tili , bueno menos mal y además no suena tan mal.
Después de bañarla , lavarle el pelo y secarlo ( ¡ menuda melena ! ) como es muy presumida ( mamá Isa dice que se parece a mi ) ha buscado un espejo y un peine ,se ha peinado durante un buen rato y dice : mami mira que " ben peiteada estou ", la carcajada ha sido unanime por parte de los adultos.
Después la cenita y ¡ A DORMIR ! que mañana toca madrugar.
Un besito muy grande para los dos.

domingo, octubre 18, 2009

Mickey veu á Coruña (e nos fomos velo, claro)

Levabamos agardando moito tempo por este día, desde que alá por primeiros de agosto soubemos que Mickey ía visitar A Coruña e mercamos as entradas, case en primeira fila. Sabiamos que Catuxa ía pasalo de marabilla - e así foi -, pero o comportamento de Paulo en medio de dez mil persoas, el que odia as multitudes, era unha incógnita.

E claro, como non podia ser doutro xeito, nada máis entrar no recinto, o rapaciño púxose a chorar, berrar e patuxar con tódalas súas forzas. O apagar das luces e o inmediato berrido de miles de nenos non contribuíron nada a mellorar a cousa. Eu xa pensaba que ía ter que marchar, pero foi saíren Mickey e Minnie ao escenario e comezaren a sonar voces familiares - o chou era en playback e as voces dos bonecos eran as mesmas que na tele - e Paulo acougou; poucos minutos despois estaba aplaudindo e berrando "beeeeeennnn!!!".

Ao longo de hora e media - cun descanso de dez minutos, ao remate do cal repetiuse a "operación berros" de Paulo - desfilaron por alí Mickey, Minnie, Goofy, Donald, Brancaneves, os ananos, a Cincenta, os príncipes, a madrastra, a raíña, a bela e a besta. Catuxa non daba asimilado todo o movemento, estaba abraiada con tanto despregamento de luces, son e persoaxes, ben agarrada ao seu caldeiro de flocos de millo.

En fin, unha tarde máxica, sen dúbida. Deixámosvos aquí un vídeo - bastante escuro, pero moi ilustrativo - e unhas cuantas fotos que amosan ben o que foi a tarde. Seguro que han tardar en esquecela.