Catuxa, a nena (e Paulo, o neno)

Xa me tardan estes magos

2012-02-11T13:00:00.000+01:00

Aquí tedes a Catu moi ben acompañada por Gloria e Paco, vocalista e guitarrista respectivamente do grupo favorito dos nosos cativos: MAMACABRA.

Nesta ocasión Paulo e papi quedaron na casa por culpa dunhas inoportunas febres do neno, así que fomos as rapazas as que disfrutamos da estupenda e divertidísima actuación destes reis magos musicais.

Botade unha ollada a este vídeo, é da canción "Bicicleta" que lle gusta especialmente a Paulo:

Día de sol no Monte de San Pedro

2012-02-11T00:00:00.000+01:00

Un día de inverno, a finais do mes do Nadal, soleado, sin vento nin demasiado frío, é a xornada perfecta para achegarse ao Monte de San Pedro, xogar no parque infantil, sacar fotos coa Torre de Hércules ao fondo e mirar o mar sentados no cano dun dos cañóns.

O cumple de papi

2012-02-10T23:31:00.001+01:00

O luns día 6 de Febreiro papi cumpliu 40 e, como saía de viaxe, improvisamos unha pequena festa o domingo. Tratábase de que Catuxa e Paulo axudasen a apagar as candeas, (un catro e dez candeas sinxelas, por que na casa non había ningunha con forma de 0), nun anaco de biscoito caseiro.

Con tanta improvisación tampouco tiñamos agasallos, pero xa está solucionado, mais vale tarde que nunca.

PARABENS PAPI!!!!!!!

Patinando sobre xeo

2012-02-10T22:41:00.002+01:00

Durante as últimas vacacións de Nadal, aproveitamos para achegarnos a Santiago, pasear polas súas fermosas rúas e disfrutar da pista de xeo instalada na praza da Quintana.

Os primeiros pasos foron un pouco desequilibrados, pero coa axuda de uns aparellos para principiantes conseguimos pasar casi unha hora patinando os catro a bó ritmo.

Catu e Paulo non entraron na pista moi convencidos da súa pericia, pero non hai mais que mirar para as fotos para darse conta de que, unha vez superada a etapa inicial, pasárono pipa.

Os tres Reis Magos e o camelo

2012-01-20T17:18:00.000+01:00

Aquí os tedes, os tres Reis Magos, que en realidade son un rei: Jorge e dúas raíñas: Catuxa e Sara, todos no lombo do camelo: Paulo, que aproveita a travesía polo deserto para tomar un chupa.

Paseo polo "Bosque dos Veciños"

2012-01-20T15:03:00.000+01:00

A carón da igrexa de Lians está "O Bosque dos Veciños", unha arboleda recuperada polo concello que conta con pasarelas de madeira para facer un pequeno e tranquilo percorrido entre árbores. Este é un dos lugares que mais nos gusta para un paseo matutino nas fins de semana que o tempo o permite. Ademais, dispon de varias zonas con barras para facer estiramentos nas que Catu e Paulo sempre aproveitan para pendurarse.

Línguas

2012-01-20T03:31:00.000+01:00

Despois de xantar, os tres curmans toman como sobremesa unhas piruletas en forma de pantasma de cor pouco ortodoxa. O que mais lles gustou foi ter durante un bo anaco a língua tinguida de azul e verde.

¡¡Jugando una fria tarde de invierno!!

2012-01-15T21:38:00.005+01:00

Y un sábado más se reunen los abuelos, hijos y nietos para comer y pasar el día juntos ¡una maravilla!.

Concretamente ayer lo peques comieron muy bien, merendaron genial, se portaron de maravilla y jugaron en el jardín bajo la supervisión (casi siempre) de Jorge, que es el que mejor los entretiene y el que más juegos les inventa.

Ya conté en un anterior post que Catuxa va todos los sábados a un cursillo de golf y ya parece que va a tener un digno sucesor: Paulo. Para el curso próximo le corresponde el cursillo, pues es para mayores de cinco años, pero mucho lamento que no será posible...

Muchos besos para mis tres niños.

Escaléstrico

2011-12-26T21:08:00.000+01:00

Un ano máis, o Apalpador e Papá Noel viñeron cargados de agasallos. Hoxe estreamos un deles: en terminoloxía pauliana, o "escaléstrico". Mellor que vexades o vídeo.

CARTA ÓS REIS MAGOS

2011-12-11T17:10:00.001+01:00

Achégase o Nadal e Catu e Paulo fixeron os deberes e xa lle escribiron a carta ós Reis Magos e mailo Apalpador. Unha vez rematadas, meteron as dúas nun sobre e depositáronas no buzón do Valiño para que o señor carteiro as recolla e llas entregue a os destinatarios.

Xa vos contaremos se atenderon todas as peticións.

¡¡¡ Ambiente navideño ya !!!

2011-12-08T20:02:00.004+01:00

Y es que los niños adivinan pronto el ambiente navideño por las luces de calles y comercios y los adornos de la propia casa . Además saben que les quedan los días contados para las vacaciones y eso les gusta mucho.

Ahi los teneis haciendo el payaso y haciendo coreografías varias. La " directora " de todo el folklore es Catuxa y él la imita muy bien y la admira de ahí que formen el dúo casi perfecto.

Un besazo.

¡¡¡ Pidiendo autógrafos !!!

2011-12-08T19:40:00.005+01:00

Transcurría placidamente nuestra comida cuando vemos entrar en el restaurante a un grupo grande de señores entre los que se encontraban Vicente del Bosque, Herrera y Oltra (se ha celebrado estos días en la ciudad el Congreso Internacional de fútbol) .Los niños (y su papi) han ido a pedirle un autógrafo a Vicente y él afable y cariñoso se lo ha firmado. Si os fijais bien vereis tambien a Catuxa.

Hoy a los niños no les molestaba nada posar para la fotógrafa y ahí los teneis en plan gamberrote y poniendo cara de "anoxados".

Un beso muy grande.

CUMPRE DE CATUXA. Parte II

2011-11-29T17:33:00.000+01:00

Un ano mais, como xa ven sendo habitual, Catuxa cede un 0,5% do seu protagonismo ao avó Manu que, como ben sabedes, ten a sorte de compartir data de aniversario coa súa neta.

Por esixencia materna, o número de agasallos viuse reducido (o Nadal está á volta da esquina e despois non sabemos que facer con tantas cousas), e como Catu xa se está facendo maior, comeza a recibir cousas apropiadas para unha señorita. Neste punto sempre é de obrigada mención a tía Merchy: pucho estilo anos 20 e "foulard" a xogo. Para completar o conxunto, observade a tatuaxe de brillantina en forma de bolboreta que lle debuxaron no dorso da man os avós Manu e Pili, coa axuda dun "set" traido directamente dende Londres. O seu sorriso xa o dí todo:

Despois da merenda toca foto cos curmans. Entre tanto neno ten que ser a raiña por forza.

E, por último, mención aparte para o pequeno David, que sempre se preocupa por que non sobre unha morea de comida.....

FELIZ CUMPREANOS AOS DOUS!!!!!!

CUMPRE DE CATUXA. Parte I

2011-11-29T17:32:00.000+01:00

A primeira festa para celebrar o sexto cumpre de Catu, foi cos compis do cole nun "parque de bolas". Achegáronse unha gran parte dos amiguiños da clase e outros como Sara, Jorge, o curmán Diego e os pequenos Lucas e David.

A tarde foi intensa en emocións, merenda, tarta con candeas e un apagón eléctrico que nos deixou as escuras durante case unha hora para gran ledicia dos cativos asistentes.

Ahí van unas fotos para que vexades o ben que o pasaron:

Todos merendando e Catu no cabeceiro.

Diego e Paulo

Catu e o simpático Tomás merendando

Non necesita explicación

A protagonista

O trío inseparable: Daniela, Libertad e Catuxa

Abrindo os agasallos

Vaia bici!!!!!!!!

Liber e Catu

Sara e Catuxa, dúas mulleriñas

Lucía e Catuxa

Recogiendo la cosecha de kiwis

2011-11-29T17:22:00.006+01:00

Transcurria la espléndida mañana del sábado cuando se nos ocurrió contratar a tres peones jovenzuelos (no debo dar detalles del contrato por si se le ocurre a algún adulto poner una denuncia por explotación infantil) para recoger los muchísimos kiwis que ha dado este año la cosecha.
Catuxa tenia algo de vértigo en las alturas (rápidamente lo superó) pero los pequeños subian la escalera como si lo hicieran todos los días. Al final los fueron guardando en cajas de madera y llegaron a contar hasta 300 frutos. Estas labores camperas y educativas sirvieron para entretenerlos , para que se sintieran útiles y para disfrutar muchísimo.

¿Futura golfista?

2011-11-13T20:21:00.005+01:00

Dos motivos me conducen a escribir este post.

El primero: felicitar a Catuxa por su cumpleaños ¡y ya van 6!

El segundo: su abuelo Manu lleva años practicando el golf y puedo asegurar que la práctica de este deporte le entusiasma y le hace feliz. Es por ello que pretende transmitírselo a sus nietos y ha comenzado por inscribir a Catuxa en un curso para mayores de 5 años que se celebra los sábados. No sabemos si la niña " se enganchará " como le pasó al abuelo pero las prácticas que realiza en casa apuntan a una futura campeona ¡ojalá sea asi!

Un beso muy grande.

Catu e Paulo mestres pizzeros

2011-11-07T11:56:00.000+01:00

Onte domingo Catu e Paulo asistiron no Marineda City a un obradoiro de cociña organizado pola cadea de restaurantes Cambalache. A cita era cedo, chegamos alí ás 10.30h, por que había que fichar e poñer o mandil e o pucho para non manchar a roupa.

A iso das 11,00 os vinte rapaces estaban preparados arredor da mesa para comezar o curso. Coa axuda dunha monitora e de tres cociñeiros do restaurante, fixeron un repaso dos ingredientes e utensilios necesarios para facer unha pizza, e puxéronse mans á obra coa masa.

Extendérona ben sobre unha reixa, botáronlle a salsa de tomate, xamón, atún, abundante queixo, touciño, olivas e algún que outro champiñón, e lista para meter ao forno.

Uns minutos despois, cada alumno recibiu a súa pizza quentiña, xunto cun diploma acreditativo dos seus coñecementos "pizzeros", e a eso das 12.30h deron por finalizado o curso. Xa fora do local, os catro xuntos disfrutamos do mellor momento da mañá: o de comer as pizzas recien feitas, que estaban ben boas por certo.

NORABOA PEQUENOS COCIÑEIROS!!!!!!

(NOTA: E noraboa tamén a Cambalache por esta fantástica iniciativa, na que os nenos sairon encantados con pizza, diploma, pinturas de cores, pucho e delantal, todo de balde).

Retratos

2011-10-30T21:23:00.000+01:00

Non sei se o seu pai a mira con moi bos ollos ou é que é realmente feitiña a rapaza. Dicide vós.

No podia olvidarme ...

2011-10-06T17:47:00.005+02:00

Aunque el mes de septimbre hemos estado muy "viajeros" ello no es obstáculo para olvidarme de homenajear a Paulo por su 4º cumpleaños con un post y unas fotos. No pondré la de soplar las velas para no repetirla pero sí otras que demuestran lo feliz que estuvo el "chicarrón" el día de su fiesta (los dos primeros años odiaba las multitudes y todo aquello que perturbara "su tranquilidad " rutinaria).

Comiendo la tarta se olvidó de todo y de todos y el momento en que le entregaron la bici probablemente no lo olvidará.

Paulo: ojalá podamos celebrar este día durante muchos años...

Unha aperta moi forte.

Que se prepare Contador

2011-10-02T22:23:00.003+02:00

Un dos moitos agasallos que Paulo recibiu no seu cumple foi unha bicicleta, con casco a xogo e luces reglamentarias. Ao día seguinte do cumple achegámonos ata a pista que temos a carón da casa para que puidera estreala nun lugar amplo, chan e sen obstáculos. E aquí o tedes, pedaleando todo o que lle daban as pernolas detrás de Catuxa.

O único problema foi que na primeira clase so lle explicamos como se empregaban os pedais e o manillar, non lle falamos para nada dos freos, e claro, nun par de curvas freou no chan pero sin maiores consecuencias.

Dende entón cada día, á volta do cole, imos pedalear un pouquiño para que vaia collendo ritmo e agora xa emprega os freos con soltura.

Que se preparen no Tour que nuns anos teñen outro campión galego.

E xa van CATRO!!!!!!

2011-09-25T00:01:00.010+02:00

Hoxe Paulo cumpriu catro anos e, como non podía ser doutro xeito, celebramos unha gran festa no Valiño. Xa ninguén lembra aqueles primeiros cumpres nos que o cativo non quería participar de boa gana. Este ano pasou toda a semana lembrandonos que o seu cumpre era o sábado e que tiña que soprar catro candeas.

E aquí o tedes soprando, abrindo agasallos, xogando con eles, etc., unha tarde ben entretida con todolos curmáns, tíos, avós e bisavoa.

Cando marchou todo o mundo, un pouco de leite con galletas e a durmir que tanta vida social esgota a calquera.

Bicos grandullón!!!!!

Resumen do verán. Parte V e última

2011-09-20T09:21:00.000+02:00

O último acontecemento suliñable do mes de Agosto foi o concerto de Mama Cabra na Coruña. Chegamos cedo para coller un bo sitio e desfrutamos a tope de este estupendo grupo de música en galego para nenos.

Catuxa e Paulo son incondicionais, e o neno pasa horas na casa vendo o DVD de "Ola, Ola, La" cantando e tocando o saxofón que lle regalaron os seus tios Mari e Dioni, (unha auténtica delicia para as nosas orellas).

Primeiro día de cole

2011-09-19T12:39:00.004+02:00

Si, na foto so sae Paulo por que Catuxa, como xa é maior e vai en primeiro de primaria, empeza o cole uns días despois.

Pero xa vedes que o neno non ten problema por non ir acompañado da súa irmá e, ainda que os días pasados non se mostraba moi animado a volver á rutina do cole, non lle custou nada erguerse e subir ao bus de Manolo e Mari cun gran sorriso. Así da gusto.

Resumen do verán. Parte IV

2011-09-19T11:40:00.015+02:00

E tres días despois de chegar de Asturias, collemos o avión con destino a Gran Canaria, repetindo a viaxe que fixemos con Catu hai 3 anos.

O traxecto no avion foi bastante bo, os pequenos portáronse moi ben e Paulo non pasou medo nin no despegue nin na aterraxe. Chegamos ao hotel a media tarde con tempo dabondo para dar o primeiro baño nunha das múltiples piscinas de que dispón, despois ducha, cea no bufet e a durmir.

A nosa rutina diaria consistía básicamente en almorzo, piscina, paseo a veira da praia e xantar, tentativa frustrada de sesta, piscina, ducha, paseo e refresco previo á cea, cea, tentativa frustrada de paseo e a durmir. Non había maneira de que durmisen a sesta e por tanto despois da cea estaban desfeitos, así que para a cama as 22.00 como moi tarde.

Os nenos non desaproveitaron a ocasión de fotografiarse coas estrelas do momento: o "auténtico" Bob Esponja

e Panchi, a mascota do hotel que todolos días saudaba aos cativos na hora do almorzo e compartía con eles un rato de ocio vespertino na "Mini-Disco".

O único día que cambiamos de plan foi para achegarnos ao Palmito´s Park, onde Catu e Paulo alucinaron co espectáculo dos loros e sobre todo co dos golfiños.

En definitiva, pasámolo en grande que era do que se trataba e, vista a experiencia, seguro que repetiremos.

Resumen do verán. Parte III

2011-09-11T18:42:00.009+02:00

A primeira saida de Agosto foi con destino a Asturias, concretamente a Llanes. Pasamos uns días nun hotel rural moi familiar que se chama Quintana del Cuera con amplo xardín, piscinas e estupendas vistas da montaña dende o cuarto.

Pero o que realmente disfrutaron os nenos foi a praia; algo que normalmente, cando estamos no Valiño, non facemos por preguiza. As xornadas transcurrían entre paseos polos bosques e pequenos pobos costeiros e tardes de castelos de area e baños de mar xogando coas ondas.

Como a cea no hotel era a eso das 21.30h, sempre tiñamos una anaco para, tras unha boa ducha, baixar ata Celorio a dar un paseo e tomar un refresco cunhas patacas fritas nunha terraciña.

Nin que decir ten que despois da cea o único destino posible era a cama.

Resumen do verán. Parte II

2011-09-05T20:29:00.000+02:00

Durante os meses de Xullo e Agosto, foron varias as visitas dos curmás Alex e Marco e os tíos Juan e Merchy a o Valiño. A tarde pasa xogando a chimpar na pisci de tódalas maneiras posibles para despois merendar e rematar cun paseo dos catro nenos e o tio ata a parrillada para mercar un xeado.

Na foto que acompaña Catuxa luce un turbante para enxugar o pelo que lle trouxo Merchy, (teño que indicar aquí que é raro o día que Merchy non saca do bolso algo para sorprender a Catu: chichos de princesa, diademas rosas de abelorios, cintos de brillantina con fibela en forma de corazón....etc, e claro, co pouco que lle gustan á nena esas cousas!!!!!).

Así que o feito de que curmans e tios veñan de visita é motivo de gran festa para os pequenos.

A primeira visita do Rato Pérez

2011-09-04T22:13:00.008+02:00

Esta noite pasou o Rato Pérez polo Valiño e deixoulle a Catu un saquiño de cartos debaixo da almofada por que, como vedes na foto, caeulle o primeiro dente.

Eso sí, hai que dicir que o rato marchou un pouco triste por non levar o dente, xa que Catuxa tragouno cos espaguetes da cea.

Resumen do verán. Parte I

2011-09-04T21:42:00.014+02:00

Pois si, o verán chegou ao seu fin, así que como mami foi un pouco lacazana, imos ir lembrando cronolóxicamente as peripecias dos cativos nestes dous últimos meses.

Xullo foi un mes atípico por que os rapaces asistiron ao cursillo de verán que organiza o cole, así que erguianse ben cedo e pasaban a mañá xogando, aprendendo inglés e facendo pequenas excursións para chegar a xantar á casa bastante desfeitos a eso das 14.30h.

Ademais, un par de tardes, Catu disfrutou da compaña de dúas das súas amiguiñas do cole: Libertad e Daniela, que viñeron xantar con nos e pasa-la tarde xogando e bañándose na pisci.

Un trío para tolear a calquera.

Se les acaba la buena vida !!!

2011-08-26T21:23:00.004+02:00

Y digo bien. En breve comenzarán las clases y con ellas los madrugones, el invierno, el frío, la lluvia, los días cortos... ¡horror!
Pero ellos disfrutan a tope los escasos rayos de sol de este ¿ verano ? y para muestra estas fotos recientitas , de esta misma tarde . Hacia un día más bien otoñal pero ellos han querido bañarse como si intuyeran que les quedan ya muy pocos baños.
Catuxa es toda una experta en saltos y su estancia en Canarias ( horas y horas de piscina y playa ) le han servido de práctica y aprendizaje .Esta tarde el baño ha sido muy breve porque han notado el agua muy fria comparada con la de Canarias.
¿Qué os sugiere la 2ª foto? Pues supongo que lo mismo que a mi: niños felices que se quieren muchísimo y que transmiten a los adultos muy buenas vibraciones.

Unos días en O Peredo

2011-08-06T16:51:00.005+02:00

Y vinieron a pasar unos días al Peredo . Les gusta bastante quedar con los abuelos porque son muy espabilados y saben de sobra que las normas se " relajan " algo.
Catuxa cada día es más presumida y Paulo cada día más tranquilo , está obsesionado con las ruedas de los coches.
Los hemos llevado a la playa ¡cómo se lo pasaron! , Paulo decía "vou chimpar as ondas" y Catuxa se lanzaba a nadar con bastante seguridad.
Hemos ido al parque (les encanta), a dar de comer a Cloti la gatita del Valiño . Han jugado al golf, al baloncesto , se han bañado cada vez que salia el Sol ... (algo raro este verano).
Y además han comido a la carta , es decir , Catuxa me dice el menú que quiere y a mi me evita el pensar que resulta aburrido.
Y para rematar el día un baño multitudinario: los tres en la bañera porque a Diego le encanta estar con sus primos.
Unos días muy entretenidos y he de confesar que un poco agotadores pues los niños jamás se cansan , siempre están dispuestos a seguir jugando, más, y más ...
Pero tambien es cierto que estos crios son la salsa de la vida y con ellos te ries un montón y esto se lo agradeceremos siempre.
Un besito grande, muy grande.

Catuxa a condutora

2011-07-16T21:00:00.000+02:00

Quen sabe, igual temos na casa á futura Fernanda Alonsa... aínda que parece, á vista das imaxes, que non. Abonda con dicir que Paulo baixou do coche apenas trinta segundos despois de subir.

Pola lagoa de Cospeito

2011-07-11T23:35:00.000+02:00

Este sábado, pese a que non foi moi bo día, marchamos a unha excursión pola Terra Cha. Pola mañá estivemos visitando o Castro de Viladonga, unha delicia para Catuxa que interpretou que eran as ruínas do castelo dunha princesa. Pasouse sonando desperta un bo rato, namentres entraba e saía das distintas construcións, seguida moi de perto por Paulo. Mágoa que se estragara a tarxeta da cámara de mami.

Tras un reparador chuletón de boi en Cospeito, fomos percorrer o sendeiro que rodea á lagoa do mesmo nome. Dúas horas nas que subimos a todas as casas de observación de paxaros, corrimos, atravesamos pontes, vimos moitas aves e, sobre todo, ¡atopamos unha lontra! aínda que nadaba tan rápido que os nenos non foron quen de vela.

Unha xornada do máis entretido.

A experiencia hospitalaria de Paulo

2011-06-23T10:12:00.013+02:00

O pasado luns Paulo tivo que pasar por quirófano para un pequeno axuste na súa zona franca. A intervención foi moi rápida e todo saiu moi ben, pero a experiencia para o pequeno non foi demasiado agradable. Para empezar, xa non quería entrar no hospital e no cuarto negábase a poñer o camisón. Finalmente coa maña do pai e a axuda do ipad cedeu.

O momento crítico chegou cando entraron as enfermeiras para levalo ao quirófano, volvia á nosa cabeza o trago vivido con Catu dous anos atrás, pero neste caso non foi necesario por que, ainda que o neno choraba moito e tentaba baixar da cama, elas actuaron con moita naturalidade e decisión e non foi necesario que ningún de nós baixase con él.

Apenas media hora despois de baixar, chamounos o doutor para que pasásemos á sala de reanimación, e alí estaba o pobre ainda durmidiño e ben abrazado a o seu KicoNico.

Unha vez no cuarto e coa colaboración do avó Manolo, os curmás Marco e Alex e os tios Juan e Merchy as cousas foron mellorando; pero o mellor momento, sen dúbida, foi a chegada da cea: sopa de sémola de trigo, tortilla francesa e iogur, menú típico de hospital, pero que a Paulo soubolle a gloria. Papouno todo nun abrir e pechar de ollos.

Xa ceado e vestido para marchar estaba de moito mellor humor e ata se despediu das enfermeiras cun sorriso e bicos.

Os kamikazes

2011-05-19T00:03:00.000+02:00

Onte, día das letras galegas, tivemos un tempo espléndido. Aproveitamos para facer unha excursión por Cabana de Bergantiños e Laxe; para gozar da desembocadura do Anllóns ou da praia de Traba.

En Cabana, na praia do Pendón, hai un paseo que proporciona unhas vistas estupendas sobre o Anllóns e, na outra beira, de Corme acolá na puntiña. Pero ese paseo tamén proporciona un circuito estupendo para...

¡¡¡ Tarde primaveral !!!

2011-05-05T19:07:00.005+02:00

Efectivamente hacia una tarde preciosa .

Y los peques se lo pasaron en grande con un juguete tan sencillo como es el " pompero " ; además estrenaron la piscina pero solamente les dejamos que metieran los pies ya que el agua está bastante fria ¡ como les gusta ! Ojalá llegue pronto el calor para que se puedan bañar , creo que es algo que les encanta a todos los niños y ellos lo disfrutan como locos bajitos que son.

Un beso muy grande.

A festa do cole

2011-05-01T23:27:00.000+02:00

Foi xa hai unhas semanas, pero ata hoxe non me puxera coas fotos. A festa do cole foi tema de conversa perante longos días por parte de Catuxa: ía ter que disfrazarse de serea e actuar diante de máis de mil persoas.

A rapaza estaba decididamente nervosa a medida que se achegaba a data. O día D, como nun casamento, houbo sesión de maquillaxe previa diante da familia.

E logo, a tensa espera no Pazo da Ópera namentres os compañeiros ían facendo os seus números. Pero chegou o momento e corenta e oito sereas encheron o escenario. Glorioso, mirádeo vós mesmos.

Bueno, para rematar, debo dicir que houbo quen tamén quixo a súa maquillaxe...

Excursión por las Rias Baixas

2011-04-20T13:03:00.005+02:00

Celebrábamos uno de tantos aniversarios que hay en una familia y decidimos ir abuelos, hijos y nietos a pasar un fín de semana a una casa de turismo rural cerquita de Sanxenxo, en Areas - Sear de ahí que se llame Casa do Sear , maravillosa, confortable, cómoda y exquisita en muebles y decoración . La recomiendo especialmente si se viaja con niños pues el trato es tan familiar y los dueños son tan cariñosos con los peques que la estancia deja huella. Para los peques tienen de todo: tronas, baberos, vajilla, jardín, columpios, tobogán ...

Ni que decir tiene que lo hemos disfrutado a tope: niños y mayores, además el tiempo no pudo ser mejor. En una de las playas de la Isla de Arosa el termómetro marcaba 27ºC con lo cual los niños se bañaron y todos tan felices.

Dos días aprovechados a tope y que quedaran para siempre en nuestro recuerdo.

Estas 3 fotos son una pequeña muestra del albúm enorme que hemos confeccionado.

Un besito.

Non é porque sexan os meus fillos, pero sonche guapos...

2011-03-31T23:10:00.000+02:00

Burbullas

2011-03-13T22:04:00.000+01:00

Hoxe os nenos descubriron os praceres dun baño de escuma. ¡Non había quen os sacase!

Anoxado

2011-03-06T21:34:00.004+01:00

¡¡¡ Fin de semana en Meirás !!!

2011-02-23T20:34:00.006+01:00

Siempre que quedan los pequeños con nosotros les hacemos fotos . Hemos pasado el fin de semana juntos mientras sus papis se daban un " garbeo" por tierras de la Ribeira Sacra.

Catuxa como es tan presumida me pidió que la maquillara para la sesión : ojos pintados , colorete ,barra de labios brillante ... es ella la que busca el material en los cajones ( conoce todos mis secretos ) y la que indica lo que debo hacer .

Paulo es muy tranquilo y pasó los días cantando y bailando las canciones de " Mamá Cabra " que sabe de memoria. El pobrecillo llevó un buen golpe en la nariz ( en el colegio ) pero es tan fuerte que no se quejó en ningún momento. A pesar del golpe podeis ver lo guapísimo que es.

Son unos niños buenísimos , lo he dicho siempre y lo sigo diciendo . Además les gusta quedar en casa porque duermen en la misma habitación y por la noche organizan su " fiesta " y se lo pasan genial.

Un besito grande para los dos.

Unha fin de semana con Pepa

2011-02-08T13:16:00.002+01:00

Pepa é unha abella protagonista das unidades didácticas da clase de Catuxa no cole e, como lle gusta moito viaxar, cada fin de semana pasao na casa dun dos nenos. Así, a mediados de Xaneiro, tocoulle a Catu traer a Pepa á o Valiño, coincidindo ademáis coa nosa saida á Costa da Morte.

Domingo pola noite, tiñamos que contar nun pequeno diario o que fixo Pepa durante a fin de semana, así como pegar algunha foto representativa para que, o luns no cole, a profe Laura e o resto dos compis pudieran ver o ben que o pasamos.

Aquí tedes a foto ilustrativa da súa estancia.

Excursión a Casa do Queixo

2011-02-07T12:32:00.007+01:00

Un par de intrépidas nais organizaron unha excursión para todos os nen@s e pais da clase de 3ºB de infantil do colexio Obradoiro. A idea era xuntarnos todas as familias nunha xornada lúdica para pequenos e maiores.

O evento tivo lugar na Casa do Queixo, en Sobrado dos Monxes, e consistiu nunha visita á granxa, onde unha monitora nos contou un pouquiño sobre cada animal, e un taller de elaboración de pan no que os nenos o pasaron en grande amasando, rematando cun xantar a base de cocido para os maiores e un menú mais axeitado para os cativos.

A pesar do frío, pasámolo todos estupendamente e quedamos con gañas de repetir cando o tempo acompañe un pouco máis.

Pola Costa da Morte

2011-01-16T20:52:00.000+01:00

Mami tivo unha marabillosa idea este venres. Sen lle dicir nada a ninguén, reservou nunha casa rural no concello de Muxía. Como todos os venres, a iso das cinco pasou recollerme polo traballo para ir polos nenos ao cole. Pero o maleteiro do coche viña cheo coas bolsas para a excursión.

Chegamos á "casa de Belén" (o mellor das casas rurais galegas é o trato persoal das familias propietarias; para os nenos, as últimas nas que estivemos son a casa de Francisco, a casa de Tito e, agora, a casa de Belén) xa de noite, con tempo para cear e durmirmos os catro no mesmo cuarto.

Sábado erguémonos cedo, almorzamos abondo - almorzo da casa: pan saído do forno, queixo da aldea, zumo de laranxa, leite fritido, torradas, croissants, froita... - e saímos a unha excursión deliciosa polos concellos de Muxía e Camariñas, percorrendo todo o litoral desde o Cabo Touriñán até o Cabo Vilán.

Os nenos pasárono en grande. Chamoulles a atención o mar cabreado, as ondas "chimpando" e a escuma branca xogando co azul do mar. Velaquí as fotos.

Fotos escolares

2011-01-03T21:54:00.002+01:00

No cole de Catu e Paulo, é costume facer unha foto anual de cada un dos cativos uniformados e de grupo cos compis de aula e mestra. É unha lembranza estupenda para cando vaian medrando.

Aquí vos deixo a deste ano, o primeiro de Paulo e o terceiro de Catu.

Un ano en imaxes

2011-01-02T13:49:00.005+01:00

Velaquí queda un precioso resume en imaxes do que deu de si o 2010, que foi moito.

As comparacións son odiosas

2011-01-01T21:35:00.005+01:00

Pero neste caso non se trata de comparar senon de sacar puntos en común. Xa temos falado nalgunha ocasión do diferentes que son os irmáns para unhas cousas e o parecidos que son para outras. Rematou o primeiro trimestre do curso, trouxeron as notas e Paulo chegou con varios puntos que ten que mellorar, así que buscamos as equivalentes de Catu, para comparar, e xa vedes que son bastante parecidas.

¡Feliz 2011!

2011-01-01T19:20:00.000+01:00

¡ Y llegó Papá Noel !

2010-12-29T17:49:00.004+01:00

Y llegó el día. Es una gran fiesta para los niños pero debo de confesar que tambien lo es para los mayores. Solamente con observar la cara de los peques uno ya es feliz.

A Catuxa le han gustado siempre los trajes de princesas, novias... el caso es "disfrazarse" así que no podia faltar este año un traje blanco ya que de color rosa tiene varios, además todos vienen con sus complementos: collares, pulseras, anillos, bolsitos y en este caso velo de novia y ramo. Es la niña más feliz del mundo con uno de estos trajes. Se puede comprobar en esta foto.

Paulo es niño, con lo cual las motos, coches, garajes y similares son su objetivo. Este año ha ocurrido una anécdota buenísima: como había que abrir los paquetes pensó que era muy laborioso y se fue directo al baúl de los juguetes sacó un tren antiguo y se puso a jugar con él. Claro la carcajada de los adultos fue clamorosa.

Estos críos hacen de estas fechas una fiesta y eso se lo agradeceremos siempre.

Un beso muy grande.

Carta a Papá Noel

2010-12-22T22:28:00.007+01:00

Catuxa leva dúas semanas moi emocionada pola chegada de Papá Noel e, como podedes observar, non esqueceu enviar a pertinente cartiña de peticións.

(Traducción para non iniciados: "PAPA NOEL QUERO A LAIRA POLO NADAL. GRAZAS. catuxa"). Laila, que non Laira, e unha das Winxs, os seus debuxos preferidos.

Panxoliña 2010

2010-12-18T21:03:00.000+01:00

Grabado en vivo esta mesma mañá. Os nenos dándolle ás panxoliñas coa inestimábel axuda dos Lunnis. ¡Bo Nadal!

Han pasado solamente 5 meses !!!

2010-11-25T19:46:00.002+01:00

Estaba meditando sobre unas fotos que hicimos a los peques el otro día . De repente se me enciende una lucecita y recuerdo un post escrito el 4 de abril de este mismo año en este mismo blog.

En él aparece una foto casi idéntica a esta y ¡ oh sorpresa ! en un intervalo tan pequeño de tiempo los niños han crecido muchísimo , sus caras son menos infantiles y no digamos su estatura.

Si teneis curiosidad podeis hacer la comparación y vereis que asi es.

Y sigo con el mismo " teima " : casi sin darnos cuenta se nos escapan ...

Besitos.

E outra festa de cumpre..........!!!!

2010-11-24T22:34:00.009+01:00

Esta vez a protagonista da festa era Marta, unha amiguiña do cole de Catu, (xa se sabe, así que empezas a celebrar o cumpre tamén estás na obriga de acudir ás festas do resto dos compis). A idea inicial era deixar a Catuxa na festa e facer tempo con Paulo na casa dos avós Manolo e Susa, pero velaí que cando o pequeno viu o parque de bolas os plans cambiaron, por que Paulo non quería perder a festa nin por nada e negábase a sair da sala de xogos. Entón, a nai de Marta, moi amablemente, convidouno a quedar, e xa vedes que se integrou de maravilla co outro convidado sorpresa "Bob Esponja". En fin.

(de izqda. a dcha.: Daniela, Libertad, Marta, Lucía, Catuxa y sentada Adriana)

Soprando as candeas

2010-11-22T21:14:00.012+01:00

Xa sabedes que este ano houbo festa cos amiguiños nun parque infantil. Pero iso non quere dicir que non fixeramos a habitual na casa, con avós, tíos, curmáns e bisavoa. Velaquí quedan as probas gráficas, en especial ese xa tradicional soprado simultáneo de candeas.

A festa de aniversario

2010-11-21T21:12:00.000+01:00

Despois de ter asistido a algunha festa das amiguiñas da clase, desta vez non quedou máis remedio: ao habitual encontro familiar, viuse engadir a festa de aniversario cos compañeiros da clase nun parque infantil. Estas semanas, de feito, descobrimos unha nova cualidade de Catuxa: é teimuda como o demo. Até que non obtivo o noso compromiso de facer a festa no Korkora Park, non parou de insistir.

De feito, a festa coincidiu coa da súa compañeira de clase Paloma. Polo tanto, ambalasdúas celebraron xuntas e máis de vinte compañeiros, xunto con Paulo, Dieguito e algún que outro amiguiño pasaron tres horas de xogo e merenda. Ás fotos me remito: non fai falla dicir que a rapaza pasouno de marabilla.

E xa van CINCO!!!!!!

2010-11-08T23:07:00.006+01:00

Un ano máis, e xa van cinco, cada 8 de Novembro a pequena Catu cumpre anos, e o xuvenil avó Manu tamén. O teléfono non deixou de soar en toda a tarde, chamaron a Bis, Tita, os tíos Mari e Dioni dende Madrid...., e Paulo durante o almorzo dedicoulle un sentido "que los plumplas felis, que los plumplas felis", co seu habitual ritmo.

Pero este ano e diferente por que, por primeira vez, imos celebrar o cumpre cunha gran festa nun parque infantil para todos os amiguiños do cole, e por casualidade, a data e o lugar escollidos para a celebración coinciden cos dunha compañeira de clase que se chama Paloma. Así Catu explicoulle a tía Mari que como a festa este ano é para tres ten que haber tres tartas: unha para Catu, outra para Paloma e outra para Manu, (quen verá ao avó tirarse na piscina de bolas!!!!!!!, terei que levar a cámara de vídeo para gravalo de novo en acción).

En fin, que a cousa promete, pero como para a festa ainda faltan uns días aquí vos deixo unha foto da homenaxeada probando o abrigo que lle trouxeron os avós.

BICOS E PARABENS GUAPA!!!!!!!!!!

Nervos

2010-11-02T22:55:00.000+01:00

Feito 1: Hoxe, para variar, cheguei tarde do traballo e os nenos xa estaban na cama. Afortunadamente, aínda non durmían e puiden falar un pouco con eles.

Feito 2: Mañán é o día da foto no cole para a orla. Paulo estrearase neste eido, pero Catuxa xa é unha veterana que vai polo terceiro ano.

Feito 3: Neste contexto, cando cheguei ao cuarto de Catu e a vin desperta, díxenlle: "¿como é que aínda non durmes?" Ela contestou: "É que estou nervosa, que mañán é a foto".

Conclusión: Cousas de mulleres...

¿ Consentidos ?

2010-11-02T19:07:00.003+01:00

Está claro que los abuelos estamos para consentir más que los padres. Cuando la mamá de los niños vea esta foto dirá: "estos abuelitos"... porque ella jamás les deja subirse a los sofás ni poner los pies en los mismos pero hay que tener en cuenta que cuando vienen unos días somos más flexibles y se lo pasan en grande.

Decir que Catuxa sabe perfectamente que esto en su casa no se puede hacer y que en casa de los abuelos no se debe hacer pero de vez en cuando se les consiente.

¿Se les ve contentos?

Un besito.

¡ Catuxa es muy buena alumna !

2010-10-28T18:22:00.002+02:00

Hace un buen rato que he leido el post de los " truquiños de belleza " y todavía sigo riendo, y el abuelo cuando lo ha visto reia, pero con ganas.
Esta rapaza es demasiado espabilada y retiene todo cuanto se le dice. Y todo lo relativo a "productos de belleza " la vuelve loca .
El otro día me dijo si se podia bañar con su hermano y yo (que andaba liada preparando sus ropitas y su cena ) le contesté : bueno , a lo que ella responde " bueno ¿ qué ? SI o NO " .Una ante esto se desmorona y piensa que ya va vieja .
En otro momento, el abuelo le dice que tiene prisa y que ya cogerá a su muñeca después , a lo que ella responde : " Manu, que solo tardo un minuto " y Manu queda sin saber que responderle y muerto de risa.
Con Paulo tambien te ries, porque tiene mucha gracia y repite bastante las cosas . Estuvo feliz y sin acordarse de sus papis ( cosa rarísima ).
Mami de Catuxa ¡ perdón ! sé que el día a día con los dos es muchísimo más duro que cuando quedan aqui unos días, pero quiero que comprendas que disfrutamos como locas las dos y yo particularmente enseñándole "trucos de belleza " que luego ella quiere llevar a la práctica.
Hoy cuando los bañes " acuérdate " de mi pero con cariño ¿ vale bonitiña ?
Besitos

Truquiños de beleza da avoa Pili

2010-10-27T20:57:00.005+02:00

Cada vez que Catu pasa mais de 24 horas na casa dos avós Manu e Pili, chega á casa con algunha novidade ou truquiño de beleza para relentizar mais ainda o, xa longo de por sí, momento do baño diario dos cativos.

Hai xa algún tempo, a nena chegou da casa dos avós dicindo: "mami, Pili botoume mascarilla, doume unha masaxe e agardou un anaco para aclarar e o pelo quedoume !!!!!SUPER-SUAVE!!!!!". Así que non me quedou mais remedio que mercar unha crema suavizante, (eu utilizo acondicionador en duas fases sin aclarado, moito mais rápido), chamarlle mascarilla, e seguir os pasos indicados pola simpática avoiña, ainda que un pouco abreviados, (menos mal que só lle lavo a cabeza un par de veces á semana).

E onte, no primeiro baño na casa despois dunha fin de semana cos avós, Catu tapou a bañeira, sacou un bote de sales de baño que lle regalou a súa avoa, botou xenerosamente e abriu a billa para encher con auga "e que faga moita escuma e burbullas".

Sogra, xa sabes que á hora do baño sempre te teño en mente.

Un bico forte.

Ocho y media de la mañana

2010-10-22T14:50:00.004+02:00

Catuxa y Paulo van a quedar unos días con los abuelos y hoy tocaba colegio. Nosotros muy apurados y ya un tanto despistados de las labores que supone levantar a los peques , vestirlos, lavarlos , darles el desayuno y prepararles el bocata para llevarlos a la parada del bús a las nueve menos diez .

Manos a la obra y faltos de experiencia los teniamos listos antes de tiempo y ellos muy espabilados y con mucha energía se han puesto a cantar y a bailar el waka-waka de Shakira y nosotros preguntandonos ¿ como puede ocurrir esto tan temprano ? La sensación que hemos tenido ha sido : que alegría comenzar el día asi . Y se me ha ocurrido inmortalizar la instantanea ( a esas horas ) para que quede constancia de lo felices que están con los abuelos y lo contentos que van al cole.

Lo que no logren los nietos no lo logra nadie .

Un besito grande para estos genios.

Outono

2010-10-02T21:18:00.000+02:00

A coñecida pintora Catuxa Morán alcanzou a madurez na representación da natureza ben cedo. No 2010, aínda sen chegar aos cinco anos, deixounos este "Outono", no que se combina a manifestación da paisaxe galega co particular universo da autora.

Baixo un ceo azul, o vento zoa con forza entre as nubes que ameazan choiva, levando consigo follas vermellas e marelas que abandoan as árbores. Igual que as castañas que enchen a parte dereita do cadro xusto por riba de Dumbo, que pasea polo campo alleo á escea. Na zona inferior esquerda, varias piñas negras únense ás castañas na caída, a carón dun solitario xirasol.

Fascinante.

FELIZ CUMPLEAÑOS !!!

2010-09-25T21:45:00.002+02:00

Esto va dirigido a Paulo : no queremos que pase el día sin felicitarte aunque nos encontremos a muchos kilómetros de distancia. Hoy nos hemos acordado muchas veces de tí , lástima no poder darte un achuchón fuerte .
De todos modos ya celebramos tu cumple con algo de antelación y este año te portaste muy bien , ya vas creciendo y haciéndote un hombrecito bien guapo por cierto.
Un beso muy fuerte para tí y otro igualito para Catuxa.

Tres aniños

2010-09-24T15:54:00.008+02:00

Paulo está de aniversario. Hoxe cumpre tres anos, aínda que, por cuestión de axendas, a festa xa lla celebramos o pasado venres. Como podedes comprobar, Pauliño vai evolucionando na súas fobias a festas e aglomeracións de xente, pero o de soprar as candeas aínda non o ten superado, a el o que lle interesa de verdade é dar conta da tarta.

Catuxa pasouno pipa abrindo todos os agasallos, (incluso había algún para ela), e xogando cos curmáns.
Eso sí, o neno mais guapo non pode ser.

Moitas felicidades e un bico moi forte.

O penúltimo día do verán

2010-09-20T00:17:00.000+02:00

Hoxe foi o penúltimo día do verán, pero parecía pleno agosto: 28 graos e un ceo precioso. Aproveitamos para facer unha pequena excursión polo concello de Ares. Os raparigos xogaron nun parque con camións de xoguete e un tobogán-túnel como o de Cambados, percorreron o paseo marítimo, fixeron o explorador polo humidal da Xunqueira, gozaron do mar polas rúas de Redes. Un bonito día.

Segundo día de cole

2010-09-07T09:51:00.004+02:00

Pero antes teño que comentar que a volta á casa do primeiro día foi bastante boa. Catu viña encantada despois de reencontrarse cos seus amiguiños de anos anteriores, e Paulo viña sorrindo e con varias bolsas de mudas sucias despois de un longo día de novidades. Cando lles preguntei que tal o pasaran, os dous responderon que ben. A nena contou Paulo chorou un pouquiño no bus de ida "pero un minutiño nada mais" e que no cole xogara con el no segundo patio, pero que no comedor non coincidiron, (supoñemos que para non facer mais estresante a incorporación dos pequerrechos comerían antes que o resto dos alumnos). Así que, en principio, parece que o primeiro día non foi demasiado traumático, ainda que a verdaderia comprobación fariámola hoxe cando o pequeno subise de novo o bus.

E chegou o segundo día.

Despois de erguernos, almorzar e vestir o chandal marchamos para a parada os tres, (hoxe Papi non estaba), sacamos a foto e chegou o bus. Paulo non estaba demasiado ledo pero cando lle din un bico e lle dixen que saudara a Mari el dixo cun medio sorriso "¡hola Mari!" e marchou detras de Catu para o seu asiento.

Entón confirmado, o pequeno Paulo pasouno bastante ben no seu primeiro día no novo cole.

Primeiro día de cole

2010-09-06T10:27:00.010+02:00

E por fin chegou o ansiado día de Catu, a volta ao cole para ver as amiguiñas e amiguiños, a nova clase (a vermella), as novas profes: Mari Carmen e Laura, etc.... Pero tamén chegou o día para o pequeno Paulo, que non tiña moi claro de que ia a cousa.

Ergueuse moi ledo e co cueiro enxoito, almorzou apresa como acostuma, sentouse no penico un anaco ainda que non saiu nada, puxo o uniforme novo e marchamos para a parada, (se non fora polo detalle do uniforme sería un día calquera como os do ano pasado).

Cando chegamos a parada os catro, papi sacou as fotos de rigor, mentres mami tentaba, (sen éxito algún), tratar de que Paulo se dera conta de que hoxe tamén subía el no bus de Catu, e cando o bus apareceu pola curva o neno sinalando dixo: "Ohhhh!, ahí ven o bus".

Ata aquí todo ben, o problema foi cando papi lle dou un bico de despedida e o puxo no segundo chanzo do bus, así que Mari a coidadora o colleu, púxose a chorar e a deixarse caer no chan. Menos mal que Manolo, o conductor das mañas, estivo rápido e arrincou sen deixar mais tempo para a despedida do neno, por que Catu xa nos dicia "chau-chau" dende o seu sitio. A lo van os dous, mulleriña e homiño, como día a avoa Pili: "¡qué pena, qué rápido se hacen mayores!".

Xa contaremos como foi a volta.

¿ Serán " golfistas " ?

2010-09-05T11:56:00.003+02:00

Ayer hizo un día maravilloso y la verdad es que lo aprovechamos muy bien.

Comimos en casa de Catuxa y Paulo. Su mami nos tenia preparado un exquisito aperitivo en el jardín y como plato principal de la comida su especialidad : Arroz a banda , ¡ uhmmm! riquísimo.

Los niños se bañaron varias veces y Catuxa sigue mejorando sus múltiples piruetas en el agua mientras hace comentarios del tipo :

Papi mira casi fago o piñeiro o mami vou mergullar .

Paulo progresa tanto que ya no tiene miedo al zambullirse en el agua.

Como Paulo habia dado buena cuenta de su arroz y le quedaba un poco en el plato , Catuxa comenta : " Paulo está farto " claro la carcajada de los adultos fue unánime.

Para poner broche al estupendo día el papi de los niños nos preparó un gintonic espectacular, riquísimo , con ese toque que le da el pomelo y con esa ginebra tan excelente.

La pena es que a los pequeños tan solo les queda el día de hoy para acabar sus vacaciones. Mañana ya les toca madrugón y comienzo de una nueva etapa en sus vidas particularmente en la de Paulo que cambia de colegio pero lo positivo es que irá con su hermana a la que adora .

Un homiño no supermercado

2010-09-02T09:25:00.002+02:00

O venres, despois de recoller a papi no traballo, pasamos polo super a facer unhas compras e Paulo fíxose cargo de levar o cesto - mentres estaba valeiro - e dáballe bastante xeito.

Pasándoo ben no Monticaño

2010-09-01T20:32:00.015+02:00

Hai unhas semanas, improvisamos cos avós paternos e co curmán Dieguito unha excursión mañaneira ao parque do Monticaño, perto da Coruña. O parque, moi chulo e cunhas vistas impresionantes - desde as Sisargas até a cidade -, ten unha zona de xogos moi axeitada para os cativos. Tobogáns, bambáns e a que foi a sensación de mañá. unha tirolina. Velaquí tedes as probas do ben que o pasaron Catuxa e Dieguito na mesma; Paulo, como non, preferiu ocupacións menos estresantes.

Aínda que, para non faltar á verdade, os cativos non foron os únicos que o pasaron ben...

A sobremesa de Paulo

2010-08-31T23:14:00.007+02:00

Cando os cativos están a piques de rematar a cea, papi saca as sobremesas da neveira.

Como Paulo comeu todo o tomate e ainda lle está dando voltas á tortilla, Catu comenta: "mami, a que como Paulo non ceou moi ben vai tomar de sobremesa iogur de herba!".

O supertobogán

2010-08-25T21:05:00.000+02:00

Estes días atrás andamos de vacacións os catro por terras do Salnés. Xa poremos fotos e máis información do ben que o pasaron os nenos. Pero de momento, vaia como adianto a experiencia co supertobogán de Cambados. As imaxes falan por si soas (mirade, nas fotos, a diferenza de intensidade entre Paulo e Catuxa, aínda que esta era un pouco máis recolosa ao primeiro).

Cloti

2010-08-17T12:40:00.000+02:00

Vista así, até parece bonita a nosa gatiña de adopción.

Con Momó !!!

2010-08-14T12:47:00.005+02:00

Hace unos cuantos días tuvimos una visita muy agradable . se trata de una amiga que venia con su nieta Momó de edad similar a la de Catuxa. La niña es hija y nieta de actrices y se le nota muy bien porque no hay foto en la que no pose.

Se lo pasaron en grande recolectando pétalos de flores, piedrecitas , limones , manzanas... para hacer las típicas comiditas que todas hemos hecho de pequeñas. Pero la que dominaba al grupito era Momó , los dos pequeños la seguian por toda la finca y la admiraban hasta el punto de que se acuerdan mucho de ella.

Un besito para todos.

Por terras do Eume

2010-08-06T15:07:00.034+02:00

Onte saímos de excursión por terras do Eume. Visitamos a preciosa fervenza do Belelle, da que nin tiñamos sentido falar ata o de agora (pola pouca xente que había, creo que non somos os únicos). E, despois de xantar, subimos até o que queda do Castelo de Andrade, para ver se vivía alí algunha princesa. Para decepción de Catu, nin princesa nin príncipe, pero ámbolos cativos pasárono de medo. Velaquí algunhas fotos da xornada.

Os pequenos ximnastas

2010-08-05T23:26:00.010+02:00

Non é a primeira vez que nos achegamos ao novo parque de Lians dende que o concello o acondicionou con pasarelas de madeira para pasear entre as árbores e unhas zonas con barras para que pequenos e maiores fagan exercicio; pero si que foi a primeira vez que o fixemos nun día caluroso e tamén a primeira vez que retratamos os pequenos pendurados facendo monadas.

Despois de varios balanceos nos que Paulo aguanta bastante mais que Catu, (tomao mais en serio e non se move tanto), percorremos todo o circuito paseando, escoitando os paxaros e sentando nos bancos que atopamos polo camiño a tomar unha imaxinaria comida que a nena prepara con follas e froitos que atopa polo chan; e, cun pouco de sorte, ainda vai saindo algunha foto chula da parella de pequenos ximnastas.

Fin de curso para Paulo

2010-07-30T11:41:00.009+02:00

Hoxe é o último día de curso para Paulo na Escola Infantil A Canteira. Como xa acontecera con Catu, procedemos a sacar a foto coa xente que o tratou durante todo o ano con moito agarimo: Elisabeth e Marcos, coidadora e conductor respectivamente do bus escolar, graciñas aos dous. Ainda que na foto non o pareza, Paulo gustaba da viaxe no bus coa súa galleta e o anaco de mazá de todalas mañás.

En setembro comezará unha nova etapa, nun cole novo, pero coa inestimable axuda da veterana Catuxa. Ainda lembro o primeiro día da pequena ela soiña, non quero imaxinar se fose Paulo o que se tivese que ver en semellante situación. En fin, xa vos contaremos como vai a cousa.

Mariola acuática

2010-07-21T23:06:00.009+02:00

Vai facer un ano que recibimos no Valiño a visita duns amigos de sempre: Nachito e Mirena, co pequeno Mario de poucos meses. Pasamos un día estupendo comendo carne á grella (o prato por excelencia para un bo arxentino como Nachito), xogando no xardín e nadando na pisci cos cativos.

Como cabía agardar, os convidados trouxeron unha chea de agasallos para Catu e Paulo: xoguetes para a praia, moedas de chocolate (que duraron un abrir e pechar de ollos) e unha caixa cun xogo que non estreamos por que o xardín non estaba nas condicións mais idóneas.

Rematou o verán e mami gardou todo o relativo a piscina e praia no trasteiro, e hoxe, remexendo por alí, Catu atopou a famosa caixa coa mariola e decidimos estreala.

O cacharro é unha especie de colchoneta que se enchufa na mangueira e, coa presión, a auga sae por uns buratiños que ten estratexicamente colocados para que chegues o final do percorrido sen un centímetro de pel enxoito. Como podedes comprobar Catu pasouno pipa chimpando e mollándose, mentres Paulo disfrutaba dende a distancia rindo a gargalladas as toladas da súa irmá.

O mais curioso de todo sucedeu cando nun primeiro momento lle preguntei a Catu de onde saira aquela caixa e ela respostou sen dubidar: "mami, foi un agasallo de Nachito, o papa de Mario, non lembras?", ("será petarda que todo o sabe", pensei eu).
Graciñas a Nachito, Mirena e Mario por estos momentos de lecer e un bico para os tres.

De novo na Torre de Hércules

2010-07-19T22:53:00.007+02:00

Hoxe os pequenos e mami fomos xantar á casa dos avós Manolo e Susa, e, así que Paulo durmiu a súa reglamentaria sesta (esta vez foi reducida, so unha hora e tres cuartos), saimos de paseo coa avoa Susa.

Dirixímonos cara a Torre de Hércules, por que cando Catu lle contou a nosa excursión de hai uns meses, a avoa díxolle que ela cos seus 75 anos nunca subira ao alto do faro, e iso que levan 40 anos vivindo en Monte Alto. Así que, aproveitando a tarde clara de xullo e que os luns a entrada é de balde, decidimos subir con Susa.

Paseamos dende a casa dos avós ata ó pe da torre, subimos e baixamos acompañados de bastantes turistas, e voltamos para a casa dúas horas despois coas pernas dos pequenos esnaquizadas polo esforzo.

Para Catu a tarde foi bastante fructífera por que aprendeu todo o que non se debe facer cando se pasea pola cidade, escenificado pola súa avoa que se dedicaba a cruzar co semáforo en vermello ou fora dos pasos de peóns, subir ó pe da torre polo medio das pedras en lugar de pola rúa habilitada para ese fin (con caida incluida, todo hai que dicilo, ainda que se ergueu ela soa - menos mal por que non sei como a podería auxiliar cos dous nenos da man-), etc..... En fin, menos mal que a cativa de 4 anos ten mais sentidiño que moitos adultos.

En resumen, unha tarde divertida e esgotadora tanto física como mentalmente para todos, pero sobre todo para mami.

Tomatiños

2010-07-19T22:44:00.005+02:00

Non, non falo do tío Jorge, (que leva anos con este mote por mor do pai das nosas criaturas), falo do pequeno Paulo, que dende hai unha tempada devece polo tomate fresco, e cada vez que llo botamos no prato é o primeiro que come.

O certo é que temos moita sorte por que Catuxa e Paulo non lle fan ascos a casi ningunha comida, pero si lles preguntas que queren cear as respostas son sempre as mesmas: espaguetis no caso de Catu e tomate no de Paulo.

Que cuadriculadiños, non sei a quen sairán ;)

¡Nos ha salido muy coqueta !

2010-07-10T21:36:00.004+02:00

Una tarde cualquiera de este mes. Hace calor y Catuxa solo piensa en ponerse vestidos, melena al aire y hacernos un desfile: es feliz. A mi personalmente me encanta que sea así, me pide que pose con ella y pienso ¿se parecerá a mí?

Besos muchos.

Tarde de pisci

2010-07-08T22:49:00.007+02:00

Durante o mes de xullo os nenos están ocupados pola mañá: Catuxa nun campamento escolar e Paulo no seu cole. A mediodia paso a recollelos e, mentres Catu e mais eu xantamos, Paulo durme a sesta. Así que desperta, ou mellor dito, así que mami sube a despertalo, preparámonos para dar un baño na pisci: poñemos os bañadores, collemos as toallas, botamos crema, hinchamos os manguiños (ainda que Catu nada con eles totalmente desinflados), pasamos pola ducha, metémonos na auga e comeza o "show" de chimpos. Catuxa lánzase dende a veira sen complexo algún e Paulo comeza a perderlle medo e fai uns pequenos chimpos dende os chanzos.

O único problema é sair da auga, para Catuxa a sesión de baño nunca é dabondo, así que as veces teño que poñerme seria.

En calquera caso, da gusto ver o ben que o pasan os dous nadando e chimpando, e sorpréndeme o cambio para mellor de Paulo que o ano pasado non quería saber nada da auga e este ano está progresando a pasos axigantados.

¡ Pensamientos y entretenimientos !

2010-07-01T17:50:00.008+02:00

Creo que esta es una de las pocas fotos en las que aparecen las mamis con sus retoños y de repente me pongo a reflexionar ¿y si le doy a la moviola y retrocedo 8 años? La respuesta me parece increible y me emociona: ni las dos "señoras " ni mucho menos los cativos existian en nuestra vida y hoy son parte imprescindible y fundamental de la misma.

Gracias a nuestros hijos por este maravilloso REGALO.

Las dos primeras fotos se hicieron hace unas semanas cuando Catuxa y Paulo quedaron el fin de semana con nosotros.

Se lo pasaron en grande porque durmieron en la misma habitación y eso para Paulo es un premio y a ella también le va la juerga: saltan en la cama, cantan, se cambian de lugar...

Catuxa intenta imitar al abuelo y ya da sus primeros "golpes".

Podeis comprobar lo grande y guapo que está Paulo ¡va para modelo!

Un besito.

Paulo e o ovo

2010-05-31T22:11:00.004+02:00

Como xa contamos en entradas anteriores acabamos de estrear a tempada de verán cos primeiros baños na piscina.

A novidade principal do primeiro día foi que Paulo, que o pasado ano non quería saber nada da auga, colleulle o gusto a nadar e agora non hai quen o saque. Pero, o que mais lle gusta con moita diferencia é poñerse de crequenas na veira para coller o termómetro que flota na pisci e que ten forma de ovo fritido. Así, si non está metido na auga co churro, está darredor da pisci dicindo "o ovo, o ovo" para que llo acheguemos e el o colla para lanzalo de novo.

Nunha destas, o pasado domingo, a iso das sete da tardiña, cando xa estabamos todos enxoitiños nas tumbonas despois duns baños e dunha boa merenda, Paulo comezou co seu particular xogo, e, nun pestanexo, perdeu o equilibrio e caeu de cabeza (con pucho e todo) dentro da pisci. Entón a mami non lle quedou mais remedio que lanzarse ó rescate. "Venlle ben", pensamos nós, "así colle un pouco de medo e deixa de xogar a coller cousas da auga dende a veira". Pero nada mais lonxe da realidade, mudámolo e mentres fun levar a roupa mollada á corda, escoitei outros dous chapuzóns. Nesta ocasión foi papi o que salvou ó mergullador.

Á vista dos antecedentes, a primeira compra do luns foron dous pares de manguiños para Paulo.

De fin de semana longa polo Cantábrico

2010-05-24T00:30:00.000+02:00

A fin de semana pasada foi longa, xa que luns era o Día das Letras Galegas. Aproveitamos a ocasión para facer unha escapadiña por terras cantábricas: visitamos Santander - incluído o parque de Cabárceno, onde os nenos gozaron do lindo cos animais -, Llanes, Oviedo e Cudillero. Velaquí deixo algunhas fotos. Prometo contar cousas máis polo miúdo nos vindeiros días.

Coas xirafas de Cabárceno

En Cabárceno

Coa sereíña da Magdalena, en Santander

Vista de Santander

Palacio da Magdalena, Santander

Praia do Sardinero

Llanes

Cudillero

Oviedo

Coa Regenta, en Oviedo

¡ Y POR FÍN LLEGÓ !

2010-05-23T10:49:00.006+02:00

Al verano me refiero pues tan solo hace una semana hacia un frío espantoso.

Pero ayer los peques se desquitaron bien del largo y duro invierno y se bañaron a gusto. Catuxa ya se ha soltado la melena y se tira a la piscina como si fuera una atleta y dentro se defiende de maravilla lo cual da mucha tranquilidad. El tobogan fue una buena idea del abuelo Manu porque disfrutaron como locos tirándose al agua, hasta el más pequeño de la familia se atrevió y lloró cuando lo sacaron del agua.

Las otras fotos dan fe de que ayer fue un día espléndido y feliz para todos. Las temperaturas alcanzaron en algunos puntos de Galicia los 30ºC y todo el mundo se "tiró" a las playas para "secarse" un poco. Los niños se lo pasaron pipa y los dos más pequeños practicaron el "penico".

Muchos besos y gracias por regalarnos un día tan delicioso.

Estreando a tempada de pisci

2010-05-22T21:27:00.001+02:00

Gozamos de días de sol e trinta graos, polo que onte á tardiña estreamos a tempada de piscina por este ano. Tiña por alí o móbil a man e fixen esta foto para inmortalizar a estrea.

Catu segue sendo coma un peixe: pasaría horas enteiras nadando cos manguiños ou chimpando desde a beira. Pero o principal cambio aconteceu en Paulo: hai un ano non pasaba do primeiro chanzo da escaleira, pero onte desmelenouse e, agarrado ao churro e á súa nai, gozou o seu da auga. De feito, pasado un bo rato, aínda que se vía que estaba morto de frío, non había quen o sacara. Chorou con gañas envolto nunha toalla até que lle pasou o cabreo polo remate do baño.

Momentos divertidos

2010-05-02T19:23:00.005+02:00

Me encanta ser parte " activa" de este blog y no dejar demasiado tiempo sin contar algo de los pequeños.

Ahí tenemos a Catuxa intentando patinar con los brazos dispuestos tal como le han enseñado y que ella me ha explicado perfectamente.

Y Paulo en el tobogán , lo domina de tal modo que se atreve a hacer piruetas y lo pasa divinamente.

El abuelo me ha ragalado una cámara de fotos y hemos querido estrenarla en O Valiño mientras los mayores tomábamos un riquísimo aperitivo y los peques jugaban . ¿ A que salen unas fotos preciosas ?

Catuxa y Paulo son alegres, divertidos , buenísimos ... y no es pasión de abuela es que son niños modelo en todo y para todo.

Un besito enorme para los dos.

Adiviñade onde fomos de excursión hoxe

2010-04-05T21:37:00.000+02:00

Por fin, despois dunha semana perralleira, saíu hoxe o sol, o último día das vacacións. Por suposto, aproveitamos para facer unha pequena excursión e para sacarmos unhas fotos que saíron ben chusqueiras. Velaquí quedan: premede, premede nelas para velas grandes, que os nenos están para comelos.

Excursión a Malpica

2010-04-05T00:02:00.000+02:00

Tivemos un tempo tirando a cheirento esta Semana Santa. O sol saíu hoxe pola tarde e o venres pasado, soamente por unhas horas. Pero as do venres aproveitámolas facendo unha excursión a Malpica e aos seus arredores. Pese ao vento e ao frío que ía cando as nubes tapaban o sol, pasámolo bastante ben. Velaquí quedan unhas fotos.

Cumpleaños del primito!!

2010-04-04T14:16:00.004+02:00

Hacía tiempo que no me hacia fotos con mis tres pequeños. Se presentó la ocasión celebrando el 2º cumpleaños del benjamín de la familia, de Diego.Creo que sobran las palabras porque cuando estoy con ellos se nota que soy una abuela feliz y muy orgullosa de estos tres niños. Son muy distintos entre ellos pero cuando están juntos están contentos y se lo pasan muy bien. Les encanta subir / bajar por la escalera y dar saltos en la misma, algo que nos trae algo preocupados pero que con paciencia y cariño vamos superando ya que van creciendo y entendiendo los consejos que les damos.

Un beso muy grande para los tres y , como no , para sus papis.

E chegou Cloti

2010-03-29T23:12:00.006+02:00

Como xa sabedes o que pasou co noso gato Carpín, e que a papi, a mami e aos nenos nos gustan moito os animais, (a min particularmente os gatos), decidimos buscar un novo amiguiño para traer ó Valiño.

A idea de comprar non nos gustaba nada, habendo como hai gatos sen fogar polo mundo adiante, así que, un día destes achegámonos a Gatocán, (a protectora de animais que está en Coirós) a alí, entre outros, coñecemos a Cloti. Saimos da casa coa idea de traer un gato pequeniño para que se adaptase a nós e á casa, pero cando vimos a esta gatiña gustounos moito a todos por que é moi doce, fregábase polas nosas pernas e deixábase aloumiñar polos nenos sen ningún problema. Ademais, é unha gata ben guapa.

Pasamos a recollela o sábado pola tarde, e como podedes comprobar, en apenas dous días, xa está totalmente integrada na familia. Démoslle unha pequena ducha de benvida, curtamoslle un pouco as uñas (por que o sofá ainda nos ten que durar uns aniños mais), levámola ao veterinario, e xa vedes que non ten problema para durmir en calquera lugar, sempre que sexa ben brandiño, je, je.

Almorzo

2010-03-06T23:25:00.000+01:00

Por unha serie de cambios que ahora non veñen ao caso, desde esta semana os nenos van xuntos pola mañá coa súa nai a coller os buses do cole. Eu estiven fóra os primeiros días, pero xoves puiden encargarme de levar a Catuxa.

Ese día, xoves catro de marzo de 2010, deuse unha circunstancia histórica. Por primeira vez, os catro coincidimos almorzando nun día laborable. Foi unha sensación rara, pero agradabilísima: ás oito e media da mañá estabamos nenos e pais na cociña, charlando e bromeando todos xuntos (bueno, Paulo charlaba ao seu xeito), eu coa gravata, a nena co uniforme do cole.

Desde logo, un xeito inmellorable de comezar unha xornada de traballo, cos sorrisos dos nenos aínda fresquiños na memoria.

Agasallo

2010-03-03T21:38:00.007+01:00

Aquí nos tedes ás dúas, sentadas no coche agardando polo bus de Paulo. A cuestión é que esas gafas de sol tan chulas que leva postas Catu regaloullas Gerardo, (o conductor do bus de volta), ainda que ó parecer, si alguén do cole lle pregunta quen llas regalou, a pequena ten que dicir que foi mami, para que as outras nenas do bus non se sintan agraviadas.

O certo é que temos moita sorte co tema do transporte, en Andaina atopamos a Hilda e a Cholo, e agora temos a María e Gerardo que miran moito por ela, e polo visto a pequena tamén se fai querer.

Dous días de vento e frío no Barbanza

2010-02-16T00:10:00.002+01:00

Aló polo Nadal de 2006, cando Catuxa tiña pouco máis dun ano, pasamos tres días de inverno por terras do Barbanza. Velaquí o album de fotos que fixemos entón (premede na foto para abrilo).

O Barbanza (Nadal 2006)

Esta fin de semana de Antroido quixemos repetir, xa cos dous ananos. E aló que nos fomos, desafiando aos xeados ventos que zoaban arreo neste recanto do mundo. Pese ao frío, pasámolo moi ben camiñando por praias e portos, subindo montañas e pisando area. Os cativos chegaban derreados pola noite ao hotel, xa que non están afeitos a tanta actividade. Andamos polo Son, por Noia, por Corrubedo, por Riveira, por Cabo de Cruz, pola Curota (ia tanto vento que non poidemos saír do coche). Eis as fotos.

O hotel rural no que estabamos aloxados constaba de varios edificios. O noso cuarto non estaba no principal, así que co frío que ía, tralos baños tiñamos que disfrazar aos nenos deste xeito para levalos a cear (moi propio do Antroido).

E, finalmente, comparade estas fotos feitas no mesmo lugar: o porto de Corrubedo. Unha, feita no Nadal de 2006 (Catu tiña trece meses); outra, feita antonte, con catro anos a rapaza e case dous e medio o miñoco. ¡Como pasa o tempo!

Entroido no cole

2010-02-12T18:06:00.005+01:00

Esta tarde o cole de Catu celebrou o inicio do entroido cunha gran festa para todos os cativos de infantil e primaria. Como tiñan que levar un disfráz, preguntámoslle a Catuxa de que se quería disfrazar, e a súa resposta foi: "de Aurora" -traducción para os non iniciados: "de Bela Durminte"-, "por que como as dúas somos loiras" dixo ela coa súa lóxica aplastante.

Pois ben, agora só queda pensar de onde sacamos un disfraz de "Aurora".

Menos mal que os nosos nenos teñen dúas tías, Merchy e Carol, con visión de futuro e coñecemento dos gustos de Catu, que lle regalaran sendos cofres con vestidos e accesorios de princesas. Así que fixemos unha selección de vestido, coroa e variña máxica e xa vedes o ben que o pasou coas súas amiguiñas "Lucía - Cincenta" e "Daniela - Brancaneves".

¡¡¡ Día inolvidable !!!

2010-02-07T19:18:00.005+01:00

El día de ayer es uno de esos días que jamás se olvidan. Era la celebración de una de las mejores noticias ( ninguna podría superarla ) que le pueden dar a una familia y cuya descripción no viene al caso y además era el cumpleaños del papá de Catuxa ( Alex lo siento pero yo no tengo la culpa de descubrir tu edad ... ). La mariscada fue de campeonato y el resto de la comida y bebida idem.

Los niños , los tres, eran el todo ¡ siempre lo son !

En este post ( lo prometo ) no me voy a extender , creo que las fotos lo dicen todo.

Gracias a todos vosotros por hacerme tan feliz .

Un besazo.

... e casou coa gatiña Kitty e marcharon a vivir a un castelo.

2010-01-26T22:10:00.000+01:00

Así remata a historia coa que lle explicamos a Catu que, despois de toda unha vida ao seu carón, parece que Carpín iniciou unha viaxe sin retorno. Xa vai mais de un mes que non o vemos, así que, pasados tantos días, dámolo definitivamente por perdido.

Teño que confesar que o boto bastante de menos: as chamadas na porta da cociña pola mañá, os xogos no xardín, a súa compaña aos pes da cama polas noites, pero, sobre todo, o ben que se portaba cos nenos: nunca un mal xesto, ainda que eles as veces non medisen a forza dos seus aloumiños.

En fin, sirva como pequena homenaxe esta secuencia de fotos da súa vida con nós:

-Agosto´03, chegou á casa con dous mesiños, (era todo orellas):

- As dúas cousas que mais lle gustaban: mirar para nós subido na estantería e durmir sobre, ou mellor, no medio do edredon:

- Novembro´05: vixiando o berce de Catu recen nacida:

-E coa pequena Catu:

Grazas por todas estas lembranzas. Ata sempre!!!!!!.

Paulo y Diego

2010-01-25T13:07:00.002+01:00

Hacia tiempo que no se quedaban juntos los dos niños en casa . Este pasado sábado pasaron todo el día en compañia y ¡ por fin ! hubo interacción, conexión y jugaron muchísimo sin pelearse ( apenas se llevan seis meses ), es más, unas veces cedia uno y en otras ocasiones el otro.Comieron, merendaron y cenaron juntos y hasta se retaban para ver cual acababa antes.
Daba gusto verlos tan felices y contentos ¡ lástima ! que la abuela Pili no esté atravesando sus mejores momentos para disfrutarlos a tope.
Por la noche cuando llegaron los papis con Catuxa la felicidad de los tres crios fue total y en unos momentos transformaron el salón en una pequeña guarderia con gritos , canciones y risas
Un besazo para los tres.

¡Neve!

2010-01-08T19:13:00.001+01:00

A de onte foi unha noite de nevaradas en case toda Galicia, especialmente no Norte. Pero para os que apuramos as vacacións, isto non é senón unha estupenda nova. Hoxe amenceu co ceo limpo e aproveitamos para achegarnos até Montesalgueiro, que estaba ateigado de neve.

Paulo era a primeira vez que a vía. Pero Catu xa a coñecera hai tres anos, en Entrimo, nunha excursión que fixeramos con Fernando e Carmen. Comparade a pinta que tiña en decembro de 2006 coa moza que é en xaneiro de 2010.

Volvendo a hoxe, quédanvos aquí algunhas das fotos que fixemos hoxe. Se vos fixades, Paulo herdou as botas da súa irmá.